Zaterdag, Black Pride, A Paper Monument for the Paperless, Spam, #ZolangHetNodigIs, Dag van Solidariteit met Antifascistische Gevangenen, Mars 2020.
Black Pride:
Op het Museumplein vond het eerste Black Pride-protest plaats. De betogers demonstreerden tegen homogeweld tegen de zwarte gemeenschap.
Black Pride manifestatie, klik op afbeelding voor origineel
Organisator Black Queer & Trans Resistance NL wilde zich met dit protest ook uitspreken tegen politiegeweld, institutioneel racisme en discriminatie van de Nederlandse overheid. Daarnaast werden ook de vorige generaties herdacht die onderdrukt zijn geweest. Verder pleitte de organisatie onder meer voor volledige en gelijke toegang tot (daklozen)opvang voor LHBTQI+ mensen en beschikbaarheid van veilige asielzoekerscentra voor LHBTQI+ migranten.
US consulaat, klik op afbeelding voor origineel
Schijnheiligheid ten top op het US consulaat, regenboogvlag terwijl thuis een racistische en homofobe president in diverse (door democraten bestuurde) steden federale knokploegen met grof geweld iedere demonstratie neer laat slaan.
With the support of military veterans, Portland protesters are standing their ground as federal agents continue to use tear gas and force pic.twitter.com/4DcQEcRu0U
A Paper Monument for the Paperless, klik op afbeelding voor origineel
Aan de rand van het Museumplein, bij de “Badkuip”, is een papieren monument te vinden om aandacht te vragen voor mensen zonder papieren (ongedocumenteerden).
Vrijdag, zorg fooi, KLM hoofdprijs, Palestina, Dag voor steun aan slachtoffers van foltering, Dag van het Handvest van de Verenigde Naties, Maak van Klimaat de Rode Draad, aardbeving Groningen.
Woningnood is een tekort aan woningen. De term wordt vooral gebruikt in Nederland. Meestal gaat het hierbij om een tekort aan sociale huurwoningen, woningen die bestemd zijn voor mensen met een relatief laag inkomen, en die eigendom zijn van woningcorporaties of gemeentelijke woningbedrijven.
Introductie: Een woningnood, ook wel een woningtekort, huizencrisis, woningcrisis of wooncrisis genoemd, is een situatie waarin er een tekort aan (betaalbare) woningen is om de bevolking in een gegeven gebied te huisvesten. Woningnood komt voor in ruwweg twee vormen:
Een absoluut tekort aan beschikbare woningen om mensen te huisvesten, bijvoorbeeld door een snelle bevolkingsgroei (door een babyboom of een vluchtelingenstroom) of na grootschalige verwoesting van woningen (door een natuurramp of een oorlog).
Een tekort aan relatief betaalbare woningen, wat wil zeggen dat aanzienlijke aantallen woningzoekenden de koop- of huurprijzen van beschikbare woningen niet kunnen betalen. In dit geval is er vaak een tekort aan sociale huurwoningen (woningen die bestemd zijn voor mensen met een relatief laag inkomen en die eigendom zijn van woningcorporaties of gemeentelijke woningbedrijven) of aan betaalbare woningen in vrije huursector (waar vooral woningzoekenden met een middeninkomen behoefte aan hebben).
Aan het begin van de 21e eeuw was er tekort aan betaalbare woningen. Doordat de vraag naar koopwoningen structureel groter was dan het aanbod stegen de huizenprijzen zeer snel in de jaren vlak voor en vlak na de eeuwwisseling. Daardoor werden koopwoningen onbereikbaar voor starters op de woningmarkt en mensen met een laag of modaal inkomen. Tegelijkertijd bleef er een tekort aan goedkopere huurwoningen.
Onder minister Sybilla Dekker van Kabinet-Balkenende II werd een wetsvoorstel voorbereid dat voorzag in verdere liberalisering van de huurmarkt – de eerste liberalisatie stamt uit 1994. Liberalisering zou voor meer huurwoningen en betere doorstroming moeten zorgen, waardoor de wachttijden zouden verkleinen. Als verhuurders meer huur mogen vragen, zo redeneerde Dekker, wordt het aantrekkelijker om woningen te verhuren en te bouwen. Dekker eiste wel dat de woningcorporaties dan ook meer betaalbare huurwoningen zouden bouwen. Het plan van Dekker was omstreden: volgens velen zou het in de praktijk alleen maar tot hogere huren leiden en was er geen enkele garantie dat er meer huurwoningen zouden komen, laat staan goedkopere huurwoningen. Met name het actiecomité Stop Dekker liet van zich horen. Op 5 december 2006 verklaarde de Eerste Kamer het wetsvoorstel controversieel.
De plannen van Dekker zijn niet doorgegaan, nog steeds gelden voor liberalisatie dezelfde regels als in 1994. De liberalisatiegrens was in 2018 € 710,68 per maand. Bij geliberaliseerde huur heeft een verhuurder meer vrijheid bij het bepalen van de huurprijs en de huurverhoging. Het woningwaarderingsstelsel en de jaarlijkse maximale huurverhogingspercentages zijn niet van toepassing. Een verhuurder mag bij deze woningen dus vragen wat hij wil, een huurder kan wel binnen een half jaar na het aangaan van een huurcontract aan de Huurcommissie vragen om de woning te beoordelen. De Huurcommissie kijkt dan of de verhuurder terecht een geliberaliseerde huur vraagt.
“De huurverhoging is volgens het bedrijf nodig, omdat de investeerders veelal pensioenfondsen zijn die moeten kunnen blijven uitkeren. “ Als dit waar is dan is er een probleem. Niet waar? Dan is het een naar argument om mensen tegen elkaar uit te spelen. https://t.co/OBxhZMUUIl
Na 3 jaar ministerschap waarin de #wooncrisis volledig uit de hand liep, komt @KajsaOllongren met brief waarin ze aangeeft ‘enkele oplossingsrichtingen uit te werken’, volgend kabinet moet keuzes maken. Nog zeker jaar gebeurt er helemaal niks. Woningzoekenden betalen de prijs. https://t.co/JWrIYAULsT
VPRO Tegenlicht, 5 november 2017 Grote steden in de wereld zijn een magneet geworden voor nieuwkomers, toeristen, expats en laptop-nomaden. In onze hoofdstad Amsterdam neemt de druk ook toe. De komende vijftien jaar moet de stad doorgroeien naar het magische getal van 1 miljoen inwoners. Gaan we daarmee Londen of Parijs achterna, waar de middenklasse verdwijnt? Wat doet dat met de hoofdstad en is er wat tegen te doen?
Kraken in Nederland: Kraken is het zonder toestemming van de eigenaar in gebruik nemen van een onroerende zaak in de vorm van een ongebruikt terrein, gebouw of ruimte daarvan. Ook het kraken van woonboten en stacaravans is mogelijk, omdat deze op grond van jurisprudentie in dergelijke kwesties als onroerende zaken beschouwd dienen te worden.
Schattingen lopen uiteen over het aantal mensen die wereldwijd gekraakt leven. Econoom Alan Krueger schat het huidige aantal op tussen de 400 en 600 miljoen. Auteur Robert Neuwirth schat dat 1 miljard mensen gekraakt leven, met daarbij de schatting dat in 2030 dat aantal rond de 2 miljard zal liggen en tegen 2050 rond de 3 miljard. Bij deze cijfers gaat het voornamelijk om huizen die illegaal gebouwd worden op grond die eigendom is van anderen. De grond wordt dus gekraakt.
Per 1 oktober 2010 is kraken in Nederland bij wet verboden. Vanaf de invoering van de Wet kraken en leegstand tot juni 2012 zijn in Amsterdam 330 kraakpanden ontruimd, zo maakte burgemeester Eberhard van der Laan bekend. Merendeels gebeurde in vijf zogenoemde ontruimingsrondes. Volgens politiecommissaris Leen Schaap, als algemeen commandant verantwoordelijk voor de ontruimingen, waren er in genoemde maand in heel Amsterdam nog slechts 23 kraakpanden over. Hij zei dat er geen grote ontruimingsrondes meer nodig waren en concludeerde: ‘Amsterdam kun je geen krakersstad meer noemen’.
Ivens ziet het opkopen van sociale huurwoningen als een aantrekkelijke investering. Wat weerhoudt hem er dan van weer een gemeentelijk woningbedrijf op te richten, dat de bouw van die woningen ter hand neemt waar de markt volgens hem geen winst in ziet? pic.twitter.com/w4OfqntjS2
De woningmarkt staat ontzettend onder druk, regie vanuit overheid is nodig: zorg voor meer bouwlocaties, verlaag de grondprijzen, versnel de procedures om tot bouwen te komen ipv steeds meer barrières op te werpen en schaf de extra belasting op sociale huurwoningen af. pic.twitter.com/Mtl3KRvAix
Stijgende huizenprijzen: Vanaf 2019 schoten de prijzen van woningen de lucht in: de gemiddelde huizenprijs lag in 2013 nog op 211.000 euro en was in 2021 gestegen naar een gemiddelde prijs van 365.000 euro. De oorzaak van deze “woningcrisis” of “wooncrisis” was dat er lang te weinig woningen gebouwd waren om de vraag bij te houden. In 2019 werd de snelheid verder vertraagd door de stikstofcrisis. Vooral door het groeiende aantal arbeidsmigranten uit Midden- en Oost-Europa groeide de bevolking veel harder dan werd verwacht. In 2021 werd berekend dat in 2030 een miljoen woningen extra nodig waren om de krapte op te lossen.
Hoogleraar Jan Latten stelde in 2020 dat Nederland structureel meer mensen toelaat dan dat het woningen bijbouwt. Bevolkingsgroei is volgens hem een taboe waar door de politiek liever over wordt gezwegen. Door het tekort aan woningen ontstaan nieuwe initiatieven zoals zogenaamde tiny houses, tijdelijke woningen, het splitsen van woningen en het transformeren van winkelruimte.
Ze wonen hun hele leven in de Rotterdamse Tweebosbuurt en nu moeten ze weg voor ‘sociale stijgers’? Terwijl de corporatie Vestia al met de sloop is begonnen, blijven ze zich verzetten. Daarbij vinden ze de Verenigde Naties aan hun zijde.
‘Ruim vijfhonderd sociale huurwoningen moesten daar de afgelopen jaren wijken voor nieuwbouw. De bewoners kregen te horen dat ze moesten vertrekken. Uiteindelijk tikten rapporteurs van de VN de stad op de vingers. In Rotterdam werd het mensenrecht op huisvesting geschonden..’ pic.twitter.com/ifcMOVNI60
Schoolstaking voor het klimaat, bekend als Spijbelen voor het klimaat of Klimaatmars voor een betere toekomst, is een actie van scholieren, die regeringen oproept om maatregelen tegen de opwarming van de Aarde te nemen.
De acties ontstonden in navolging van de internationale beweging School strikes for climate, School Strikes 4 Climate, Fridays for Future (Duitsland, Oostenrijk, Nederland) en Klimastreik (Zwitserland), die startten in augustus 2018 op initiatief van Greta Thunberg.
Kenmerkend van een handelsverdrag is dat de inhoud van het verdrag zich richt op handel tussen de staten en inwoners van de staten. In meer complexe handelsakkoorden wordt ook onderhandeld over een gemeenschappelijke markt, investeringen en zelfs belastingen.
Vanwege de voordelen van vrijhandel en de toegenomen economische efficiëntie, staan de meeste regeringen in principe positief tegenover handelsverdragen. Toch heeft de Wereldhandelsorganisatie (WTO) bedenkingen. Volgens Pascal Lamy, voormalig directeur-generaal van de WTO, schept het toenemend aantal preferentiële (of regionale) verdragen problemen, door de toegenomen complexiteit. Dit brengt extra kosten mee voor bedrijven, en zorgt voor onvoorspelbare en zelfs onrechtvaardige situaties in handelsrelaties. Volgens de WTO kunnen deze preferentiële verdragen tot op zekere hoogte nuttig zijn, maar zou men beter streven naar wereldwijde afspraken binnen de WTO. Dergelijke onderhandelingen werden gevoerd in de Doha-ronde.
Bewegingen zoals het Antiglobalisme of het Andersglobalisme hebben vaak fundamentele bezwaren tegen grote handelsverdragen. Andere groepen die eveneens kritisch staan tegenover de mondialisering of globalisering, zoals de ecologische beweging, streven naar fair trade-bepalingen om de negatieve effecten van de globalisering op te vangen.
Mercosur: Mercosur of Mercosul (in het Spaans: Mercado Común del Sur, Portugees: Mercado Comum do Sul, GuaraníÑemby Ñemuha, Nederlands: Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt) is een douane-unie tussen Brazilië, Argentinië, Uruguay en Paraguay. Venezuela was tussen 2012 en 2016 ook lid. Vanaf 2016 is Bolivia ook lid, maar wacht op instemming van Brazilië. Mercosur werd opgericht op 26 maart 1991. Het doel van de organisatie is om vrije handel en vrij verkeer van goederen, personen en kapitaal te bevorderen. Het voorzitterschap wordt iedere zes maanden gewisseld. Mercosur is de op drie na grootste gemeenschappelijke markt ter wereld, na de Europese Unie (EU), de Verenigde Staten en Japan.
In het Akkoord werd de bovengrens van 2 graden opwarming ten opzichte van het pre-industriële tijdperk voor het eerst in een juridisch instrument vastgelegd. Bovendien wordt het streven vastgelegd om de opwarming beperkt te houden tot 1,5 graad. Verder moet er nu snel een eind komen aan het gebruik van fossiele brandstoffen, aangezien dit een belangrijke oorzaak is van de overmatige CO2-uitstoot.
Het verdrag eiste van lidstaten dat zij nationale klimaatplannen (nationaal vastgestelde bijdragen, Nationally Determined Contributions, NDC’s, of Intended Nationally Determined Contributions, INDC’s, als het over intenties gaat) op zouden stellen die ambitieus waren en waarvan het ambitieniveau bij ieder nieuw plan moet stijgen. Bovendien werd opgenomen dat van de rijke landen wordt verwacht dat zij ontwikkelingslanden financieel zullen steunen bij het terugbrengen van hun eigen uitstoot. De Amerikaanse president Barack Obama had deze twee laatste zaken als voorwaarde voor het akkoord gesteld.
Het Akkoord betrof de periode na 2020 en zou pas in werking treden na ratificatie door 55 landen, die gezamenlijk meer dan 55% van de broeikasgassen uitstoten. Het Akkoord werd ongewoon snel geratificeerd: reeds op 5 oktober 2016 werd de drempel bereikt, zodat het Akkoord op 4 november 2016 in werking kon treden, vlak voor de klimaatconferentie van Marrakesh 2016.
Vanaf 2023 zal er om de vijf jaar een wereldwijde evaluatie (“Global Stocktake”) plaatsvinden van de uitstoot(vermindering).
Een van de ingebouwde zwakheden van het Akkoord bestaat erin dat de landen zelf hun klimaatdoelstellingen bepalen. Een andere tekortkoming is het feit dat de luchtvaart en scheepvaart niet vermeld worden.
Nog voor het in werking treden van het Akkoord was er twijfel gerezen of de doelstellingen van Parijs, zelfs bij toepassing, zouden volstaan om de opwarming tot 1,5° of 2 °C te beperken. Sedertdien werd de twijfel een zekerheid, volgens meerdere wetenschappelijke rapporten, onder meer van het Massachusetts Institute of Technology in april 2016, van Nature in juni 2016 en van het VN-Milieuprogramma in november 2016. Daarenboven bleek inmiddels dat verreweg de meeste landen zelfs die matige doelstellingen niet gehaald zouden hebben tegen de eerstvolgende evaluatie op de klimaatconferentie van Katowice in december 2018, drie jaar na het sluiten van het Akkoord.
Veranderingen in de symbolische tijdstip van de Doomsday Clock, klik erop voor vergroting
Introductie: De klok geeft aan hoe dicht de mensheid zich naar schatting bevindt bij een zelf veroorzaakt einde van de beschaving, gesymboliseerd door twaalf uur middernacht. De klok geeft het aantal minuten voor twaalf weer en staat sinds de introductie op de voorkant van het Bulletin of the Atomic Scientists. De klok op de cover wees toen acht minuten voor twaalf aan, maar in de eerste stellingname over de dreiging werd zeven minuten voor twaalf aangegeven.
Het aantal minuten voor twaalf, de mate van dreiging, wordt bijgewerkt wanneer gebeurtenissen op het wereldtoneel deze dreiging versterken of verzwakken. De klok is voor het laatst verzet op 23 januari 2020. De klok staat sindsdien op 100 seconden (1 minuut en 40 seconden) voor twaalf, dichter bij middernacht dan hij ooit gestaan heeft. In 1991, het jaar van het Strategic Arms Reduction Treaty stond hij het verst van middernacht: 17 minuten.
Doemdag / Doomsday afspeellijst:
2023: De Klok is 24 januari 2023 op 90 seconden voor 12 gezet. De oorlog tussen Rusland en Oekraïne duwt de iconische Doomsday Clock dichter bij middernacht dan ooit. De relaties tussen NAVO landen en Rusland zijn dusdanig slecht, dat een stap naar kernwapens gevaarlijk dichtbij is. Tevens is het arsenaal van Rusland vernietigender dan ooit met nieuwe wapens als de RS-28 Sarmat welke rond de 40 megaton TNT-equivalent kan vervoeren, tweeduizend maal krachtiger dan de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Russische politici geven aan dat de inzet van kernwapens steeds waarschijnlijker lijkt, als reactie op westerse wapenleveranties aan Oekraïne.
…bij A3veen.nl, sinds 29-04-2003 de webplek van Aaldrik Adrie (A3) van der Veen, met een weBLOG vol weetjes die het delen waard zijn, onder het motto: “Zie de wereld door de ogen van A3…”
