Srebrenica ingenomen / Val van Srebrenica / Bloedbad van Srebrenica (1995)

Geplaatst op door
Klik op afbeelding om te lezen

De Val van Srebrenica (ook bekend als het Bloedbad van Srebrenica) op 11 juli 1995 was de inname van de Bosnische stad Srebrenica en de daaropvolgende deportatie en genocide van meer dan 8.000 moslimjongens en -mannen door Bosnisch-Servische troepen.

Het exacte aantal slachtoffers is nooit vast komen te staan. Het NIOD ging in in haar rapport ‘Srebrenica: een ‘veilig’ gebied‘ uit 2002 nog van ongeveer 7.000 doden uit, maar het Bosnische herdenkingscentrum heeft tot aan 2009, 8.373 slachtoffers geteld. Tot juli 2012 zijn van deze slachtoffers 6.838 geïdentificeerd. Na het uiteenvallen van Joegoslavië en de burgeroorlog die daarop volgde werd de stad, evenals Tuzla, Sarajevo, Goražde en Žepa, door de Verenigde Naties tot veilige enclave verklaard, binnen een door Bosnische Serviërs beheerst gebied. De aanwezigheid van een internationale vredesmacht onder de vlag van de Verenigde Naties zag toe op de handhaving van Resolutie 819 Veiligheidsraad Verenigde Naties waarbij beide groepen de veiligheid van het VN personeel moesten garanderen. In 1993 werd Srebrenica door Servische eenheden dusdanig bedreigd dat de stad door de Verenigde Naties werd uitgeroepen tot het eerste “veilig gebied” in het Bosnische conflict. Op 11 juli 1995, toen ruim 400 Nederlandse UNPROFOR-militairen (achtereenvolgens de bataljons Dutchbat I, II,III en IV) in Tuzla en Srebrenica hun humanitaire werk deden, drongen Bosnisch-Servische troepen onder bevel van generaal Ratko Mladić met hulp van tanks de stad binnen en deporteerden en vermoordden een groot deel van de daar aanwezige moslimmannen en -jongens. Het wordt gezien als de ergste daad van genocide in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog.

Links:
Srebrenica (NPO kennis)

Waarom Srebrenica moest vallen (VPRO)

VN-rapport over Srebrenica

NIOD-rapport “Srebrenica en ‘veilig’ gebied; Reconstructie, achtergronden en analyses van de val van een Safe Area”, 2002

Website Nationale Srebrenica Herdenking

De erfenis van Srebrenica, het schrijnende trauma

Het verhaal achter de val van Srebrenica in 7 journaals

Ruimtetelescoop Hubble

Geplaatst op door

De ruimtetelescoop Hubble (Hubble Space Telescope, HST) bestaat uit een aantal precisie-instrumenten voor astronomische waarnemingen.

Hij is genoemd naar de Amerikaanse astronoom Edwin Hubble en draait sinds de lancering door NASA en ESA op 24 april 1990 als een kunstmatige satelliet rond de aarde. De Hubble wordt gebruikt voor optische waarnemingen. De telescoop bezit ook een infraroodcamera. Het was de eerste telescoop van het Great Observatories-programma. Voor observaties in het röntgengolflengtegebied wordt nog gebruikgemaakt van het Chandra X-ray Observatory. De andere 2 telescopen functioneren niet meer. Door het ontbreken van een atmosfeer in de ruimte is een ongekend scherpe afbeelding van verre astronomische objecten mogelijk. Een van de bekendste foto‘s die door de Hubble genomen zijn is van de Pilaren der Creatie in de Adelaarsnevel (M16).

Klik op afbeelding voor origineel (203MB)

Links:
Hubble Space Telescope

Hubble Captures Giant Star on the Edge of Destruction

Hubble Space Telescope program : new science announcement – press conference

Stunning new panorama of Andromeda galaxy took 10 years to make

NASA’s Hubble Space Telescope released this panoramic view of the neighboring Andromeda galaxy

Hubble Telescope – 35th Anniversary Observing Challenge

Celebrating 35 years of the Hubble Space Telescope

Fotoalbum Hubble Space Telescope

Verdragen van Schengen – ondertekening (1985)

Geplaatst op door

Verdragen van Schengen

Op 14 juni 1985 ondertekenden de regeringsleiders van België, Nederland, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk het eerste Verdrag van Schengen.

Ze kwamen overeen de personencontrole aan hun gemeenschappelijke grenzen af te schaffen. Zo ontstond een gebied zonder binnengrenzen dat bekendstaat als Schengenruimte. De verdragen zijn genoemd naar de plaats van ondertekening, Schengen een dorp nabij het drielandenpunt tussen Luxemburg, Duitsland en Frankrijk, waar deze werden ondertekend. De Verdragen van Schengen (gezamenlijk ook wel bekend als het Verdrag van Schengen of Akkoord van Schengen) zijn verdragen tussen een aantal Europese landen om het vrije verkeer van personen mogelijk te maken. Het grondgebied van deze landen vormt de Schengenzone. De verdragen zijn voor 29 landen in werking getreden. De paspoortcontroles vinden aan de buitengrenzen van het Schengengebied plaats.

Links:
Het Schengenacquis

Schengen: Raad viert 40-jarig bestaan en herhaalt inzet voor gemeenschappelijk reisgebied

Jura­pro­fessor klagt erfolg­reich gegen Bin­nen­g­renz­kon­trollen / Duitse rechter: grenscontroles zijn in strijd met Schengenverdrag

1983-04-11, Naar Amsterdam

Geplaatst op door

Van Groningen naar Amsterdam:
Op 11 april 1983 verhuisde A3 naar Amsterdam.

 
Afbeelding: Brief tewerkstelling, klik erop voor vergroting (pdf)

Verhuizing:
Deze verhuizing uit Sappemeer was nodig, omdat er een baan als medewerker in het conciërge team op de toenmalige Scholengemeenschap Centrum/Oud-West was gevonden in Amsterdam in het kader van de vervangende dienstplicht. Deze betrekking duurde slechts zo’n 3 maanden, omdat A3 daarna werd overgeplaatst naar Den Haag en ging pendelen. Daar werd enige tijd doorgebracht bij een inter-ministeriële koeriersdienst in afwachting van de medische herkeuring voor de toen nog verplichte militaire dienst, A3 werd alsnog afgekeurd (S-5). Dus ook de vervangende dienst kwam te vervallen, toch bleef A3 plakken in Mokum.

Links:
/Geschiedenis: Andere Tijden, “Voorgoed ongeschikt”

Amsterdamse tieners over de militaire dienstplicht ‘Zorg is essentiëler dan defensie’

1979-02-14, Sneeuwstorm

Geplaatst op door

Op 14 februari 1979 kreeg A3 extra schoolvakantie omdat het noorden van Nederland dicht gesneeuwd was.

Toenmalige woonplek in beter weer, klik op afbeelding voor origineel

Het lukte met veel moeite de achterdeur te openen omdat er een meter sneeuw tegenaan was gewaaid. Ook de brommer kon niet worden bevrijd want ook het schuurtje was ingesneeuwd. De school bleek intussen ijsvrij te hebben gegeven.

De sneeuwstorm van 14 februari 1979 was de zwaarste sneeuwstorm van de 20e eeuw in Nederland. Het openbare leven in de provincies Groningen, Friesland en Drenthe werd volledig lam gelegd en het leger moest eraan te pas komen om de weg vrij te maken.

De winter van 1978 / 1979 had ook rond de jaarwisseling al gezorgd voor hevige sneeuwval en extreme vorst en op dinsdag 2 januari een zware sneeuwstorm maar de sneeuwstorm die rond half februari opstak overtrof deze. Deze begon al op 13 februari met langdurig regen en ijzel en een toenemende oostenwind. Takken braken al af onder de ijslast en wind en het noorden gaf al grote verkeersproblemen.

Op woensdag 14 februari 1979 ontwaakte het grootste deel van het land met een ware sneeuwstorm die een groot deel van de dag voortduurde en daarbij het hevigst was in het Noorden van het land. Waarnemers spraken over dikke gordijnen van voortjagende sneeuw bij vijf graden vorst en een ijzig koude wind. Bij sommige woningen stoof de sneeuw op tot het dakraam, hoogspanningsdraden sneuvelden en zelfs de snelwegen raakten volledig geblokkeerd en een trein raakte in Station Visvliet ingesneeuwd en moest door militairen worden bevrijd. Complete dorpen als bijvoorbeeld Uithuizermeeden en Pieterzijl werden voor meerdere dagen van de buitenwereld afgesneden.

In de loop van de dag hield het sneeuwen op maar de aanhoudende stormachtige wind zorgde voor zware driftsneeuw die met vlagen van 100 km/uur ongeveer 90 uur achtereen over grote afstanden werd meegevoerd vooral vanuit Duitsland. De sneeuwduinen die daardoor ontstonden, bereikten hoogtes van 3 tot 6 meter. Bussen en treinen reden in het Noorden niet meer en elders met grote vertraging en uitval. Ziekenhuizen werden onbereikbaar. Er werd gehamsterd en brood en melk raakten uitverkocht. Het openbare leven kwam in het Noorden van het land enkele dagen nagenoeg tot stilstand. Ook boeren hadden grote problemen; de afvoer van melk stagneerde evenals de aanvoer van veevoeder.

Links:
Stuifsneeuw tempert de groei van gletsjers en ijskappen

#StopDeVerbreding #AmelisweerdNietGeasfalteerd Protesten tegen verbreding snelweg A27 Amelisweerd

Geplaatst op door

Protesten tegen verbreding snelweg A27 Amelisweerd

Amelisweerd is een landgoed in de gemeente Bunnik, ten oosten van de stad Utrecht. Het landgoed ligt aan de Kromme Rijn tussen Utrecht en Bunnik en grenst aan het landgoed Rhijnauwen.

Plannen voor aanleg van de snelweg A27 door het landgoed leidden tot jarenlange protesten en gerechtelijke procedures. In oktober 1978 vond een grote demonstratie plaats. Uiteindelijk moest in 1982 de Tweede Kamer erover beslissen. Een krappe meerderheid van 71 Kamerleden stemde voor de aanleg, 69 tegen. Een deel van Amelisweerd werd bezet door actievoerders met een tentenkamp en boomhutten, een tactiek die later werd voortgezet door GroenFront!. Het actiekamp werd op 24 september 1982 ontruimd door de politie en 465 bomen werden in rap tempo gekapt en omvergeduwd door bulldozers. Op datzelfde moment diende in de rechtbank nog een kort geding dat de kap moest tegenhouden. In de rechtszaal meldde de gemeenteadvocaat dat de laatste boom inmiddels reeds gekapt was. Het kort geding werd daardoor zinloos. In 1986 werd de A27 door het westelijke deel van Amelisweerd aangelegd. De protesten hebben wel weten te bereiken dat de kapbreedte voor de nieuwe weg versmald werd van 175 m tot 55 m en het tracé werd verlegd. In 2008 zocht Rijkswaterstaat wederom naar ruimte van uitbreiding van snelwegen in de buurt van Amelisweerd. Net als in de jaren tachtig leverde dit hevige protesten op, van onder andere Groenfront en Vrienden van Amelisweerd. In september 2012 kondigde minister Schultz van Haegen nieuwe plannen aan voor verbreding van de A27, wat wederom op tegenstand stuitte bij zowel partijen in de Tweede Kamer als bij de gemeente Utrecht. Het Bestuur Regio Utrecht en de provincie Utrecht stemden in met de plannen.

Onder druk van de Tweede Kamer zegde de minister uiteindelijk toe om nogmaals te laten onderzoeken of verbreding inderdaad het beste alternatief is. In 2016 heeft de toenmalige minister ondanks bezwaren van bewoners en advies tot uitstel van diverse adviesorganen het Tracébesluit vastgesteld, met een aanpassing in 2018. In 2019 is naar aanleiding van een uitspraak van het Europese Hof van Justitie m.b.t. de Nederlands PAS-wetgeving (stikstofcrisis) het tracébesluit door de Raad van State vernietigd. Op 17 november 2019 tekende minister Cora van Nieuwenhuizen het nieuwe Tracébesluit. 13 januari 2020 dient de Kerngroep Ring Utrecht, samen met anderen, beroep in bij de Raad van State. Naast de juridische strijd is er veel protest. De actiegroep Amelisweerd Niet Geasfalteerd roept mensen op zich op te geven als bosbeschermers, die als het moet, de boom in gaan om Amelisweerd te redden. Dinsdag 27 januari 2026 aanvaardde de Tweede Kamer een motie van Habtamu de Hoop (GroenLInks/PvdA). In de motie werd het Rijk verzocht het Tracébesluit Ring Utrecht (TB) in te trekken en te kiezen voor het alternatief van de provincie en gemeente Utrecht, het ARU. De motie kreeg steun van D66, GroenLinks/PvdA, CDA, BBB, Partij voor de Dieren, ChristenUnie, SP, 50PLUS en Volt. Vrijdag 30 januari werd ook in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA vastgelegd dat “de voorgenomen verbreding van de A27 bij Utrecht Lunetten met de regio wordt opgelost binnen de bestaande snelwegbak”. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft op 11 maart 2026 het tracébesluit ‘A27/A12 Ring Utrecht’ voor de verbreding van de rijkswegen A12, A27 en A28 bij Amelisweerd vernietigd.

Links:
Vrienden van Amelisweerd

Protestgedicht tegen verbreding A27

#StopDeVerbreding #AmelisweerdNietGeasfalteerd Actieweekend tegen verbreding snelweg A27 Amelisweerd

#RedAmelisweerdNu

Treinkaping bij De Punt (1977)

Geplaatst op door

De treinkaping bij De Punt (met als plaatsbepaling ook wel Vries) begon op maandag 23 mei 1977 om negen uur ‘s morgens toen de intercity Assen-Groningen ter hoogte van het dorp De Punt in de provincie Drenthe door Zuid-Molukkers gekaapt en tot stilstand werd gebracht.

Dit was van de twee treinkapingen in de Nederlandse geschiedenis de tweede, en opnieuw door Molukse terroristen, na de kaping van 2 december 1975 gedurende 12 dagen van de stoptrein Groningen-Zwolle bij het Drentse dorp Wijster door zeven jonge Zuid-Molukkers. De treinkaping bij De Punt begon toen de intercity Assen-Groningen ter hoogte van het dorp De Punt in de provincie Drenthe, niet ver van de spoorwegovergang te Glimmen in de provincie Groningen, tussen station Assen en station Haren, door negen gewapende Zuid-Molukse jongeren van 17 t/m 27 jaar gekaapt en tot stilstand werd gebracht. Zaterdagochtend 11 juni 1977, bijna 19 dagen na het begin van de kaping, openden scherpschutters van de bijzondere bijstandseenheid (BBE) Krijgsmacht bijgestaan door mitrailleurschutters, het vuur op de trein, gevolgd door een bestorming door de BBE Mariniers. De actie werd gesteund door de Koninklijke Luchtmacht: zes Starfighters vlogen met oorverdovend brullende nabranders drie keer in groepjes van twee over de trein. De gijzeling duurde 482 uur (20 dagen) en de bestorming door mariniers kostte twee gegijzelden en zes kapers het leven.

Links:
Van Agt informeerde Kamer onjuist over treinkaping

FBI ging uit van liquidatie Molukkers bij treinkaping in 1977

 

1972-11-13, Novemberstorm

Geplaatst op door

Zware storm:
Winderige jeugdherinneringen.

Vanuit het toenmalig ouderlijk huis, een hoekflat op de vierde verdieping aan de Van der Helststraat Hoogezand, konden we de tijd aflezen op de kerkklok van de Sint-Willibrorduskerk in Sappemeer.

Afbeelding: Kerktoren zonder spits, klik erop voor vergroting

Echter op 13 november 1972 zagen we… niets! De spits en de klok van de toren waren door een windstoot volledig omver geblazen.

Links:
KNMI, De storm van 13 november 1972

History Sappemeer, “R K Kerk Sappemeer toren zonder spits”

Verjaardag van de stormen in het bos

Woodstock Music & Art Fair

Geplaatst op door

Woodstock

Woodstock (voluit Woodstock Music & Art Fair) was een muziekfestival dat van 15 tot en met 18 augustus 1969 gehouden werd in de Amerikaanse plaats Bethel, New York, op een weiland (240 ha) van de melkveehouder Max Yasgur.

Het Woodstockfestival was een hoogtepunt van de tegencultuur van de jaren zestig en van het hippietijdperk. Het festival werd Woodstock genoemd naar de gelijknamige plaats op een kleine zeventig kilometer afstand die bekendstond als centrum van de toenmalige hippiecultuur. Het festival had als motto “3 Days of Peace & Music” (Nederlandse vertaling: ‘drie dagen van vrede en muziek’). Het geldt als een van de belangrijkste en bekendste evenementen in de geschiedenis van de Amerikaanse hippiecultuur en popmuziek. Rolling Stone noemde het evenement in zijn ’50 Moments That Changed the History of Rock and Roll’. Hoewel aanvankelijk 200.000 mensen werden verwacht, lag het uiteindelijke bezoekersaantal ruim boven de 400.000, van wie de meesten geen entreegeld hadden betaald. Hierdoor was het festival eerst niet winstgevend voor de organisatoren, maar dankzij de platenverkoop en inkomsten van de film werd het dat uiteindelijk toch nog. Ondanks het gebruik van alcohol en drugs was er weinig misdaad en geweld op het festival. Er waren echter te weinig voorzieningen getroffen voor het onverwacht grote aantal bezoekers, waardoor de autoriteiten uiteindelijk besloten de noodtoestand over het festivalterrein uit te roepen. Er vielen drie doden: één gerelateerd aan insuline, één doordat een man in slaap was gevallen en door een tractor werd overreden en een andere festivalganger stierf aan een gesprongen blindedarm. Daarnaast werden er op het festival twee baby’s geboren en hadden vier vrouwen een miskraam. In 2017 werd de grond tot historisch erfgoed verklaard. Het werd opgenomen in het National Register of Historic Places.

Links:
Woodstock