Inwoners van Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel hebben zich verenigd tegen de opslag van kernafval in zoutkoepels en lege gasvelden, én tegen de komst van nieuwe kerncentrales in de Eemshaven.

De Nederlandse overheid overweegt opnieuw om radioactief afval op te slaan in zoutkoepels en lege gasvelden in Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel. Ook worden er locaties onderzocht voor nieuwe kerncentrales, waaronder twee in de Eemshaven (Groningen). Een gebied dat al decennialang te maken heeft met aardbevingen door gaswinning. Een kerncentrale bouwen op een plek waar de bodem al aantoonbaar instabiel is onverantwoord. De plannen voor nieuwe kerncentrales worden gepresenteerd als noodzakelijk voor een duurzame, onafhankelijke energievoorziening. Maar die beweringen kloppen niet. Kernenergie wordt door de overheid “duurzaam” genoemd omdat er tijdens de stroomproductie weinig CO₂ vrijkomt. Maar duurzaam betekent dat een bron zich vanzelf aanvult, zonder mens en milieu blijvend te belasten en dat is bij kernenergie geen van beide het geval: uranium is een eindige, gedolven grondstof, en de winning ervan is zwaar vervuilend. Bovendien wordt Nederland er ook niet “onafhankelijk” door. Nederland heeft geen eigen uranium en blijft dus altijd afhankelijk van import, net als bij gas en olie. Zelfs als alle vier geplande kerncentrales er daadwerkelijk komen, verwacht men dat kernenergie in 2050 niet meer dan 10 tot 14,5% van de Nederlandse elektriciteitsbehoefte zal leveren. Ondertussen blijft de berging van kernafval ook een onopgelost probleem. Er bestaat wereldwijd nog geen structurele oplossing voor de veilige, langdurige opslag ervan. Het radioactieve afval blijft voor tienduizenden jaren gevaarlijk, en belast daarmee honderden generaties na ons met de gevolgen. De gevolgen zijn onomkeerbaar.

Bekijk in bovenstaande korte documentaire van 15 minuten hoe in Duitsland een stille ondergrondse kernramp kon ontstaan. Wereldwijd bestaat er nog geen bewezen veilige manier om kernafval op te slaan in zoutkoepels of lege gasvelden. Duitsland probeerde het tientallen jaren geleden — met rampzalige gevolgen. In de voormalige zoutmijn Asse II bij Wolfenbüttel (Nedersaksen) werden tussen 1967 en 1978 ruim 126.000 vaten radioactief afval opgeslagen. Al in de jaren tachtig begon er grondwater binnen te stromen, waardoor de mijn instabiel raakte en vaten begonnen te corroderen. De Duitse overheid besloot in 2010 het afval weer naar boven te halen, maar die operatie wordt steeds opnieuw uitgesteld vanwege de enorme risico’s en technische onzekerheden. De kosten lopen inmiddels op tot miljarden euro’s. Ook andere Duitse opslaglocaties, zoals Morsleben en Gorleben, bleken onveilig of ongeschikt. Deze Duitse voorbeelden tonen aan dat zoutkoepels geen betrouwbare of duurzame oplossing zijn voor kernafval. Wat op papier veilig lijkt, verandert in de praktijk in een experiment met onherstelbare gevolgen.

Links:
Geen kernafval in onze grond, geen kerncentrale in Groningen – petitie

Geen Kerncentrale in de Eemshaven! – petitie